Optimistic

 

ผมได้มีโอกาสได้รับใช้ชาติ

 

..แบบเบาๆ

 

 

ผมไปลุยงานในส่วนของ บรรจุกระสอบทราย ณ สนามบินสุวรรณภูมิ

 

ซึ่งเท่าที่ผมทราบ การทำงานของที่นี่และอีกหลายๆที่ ทำงานกันข้ามวันข้ามคืน

 

บ้างก็แท๊คมือสลับกะงาน ทำงานจนลืมวันลืมคืน ขนาดที่ว่า OT ที่ออฟฟิศยังไม่ตั้งใจเท่านี้

 

 

ได้ถุงมือผ้า ทายากันยุง ถุงกระสอบทราย เชือกมัดปากถุง งานของผมก็เริ่มประมาณ2ทุ่มนิดๆ

 

ทำไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เหมือนผมจะรู้ซึ้งถึงความอ่อนล้าของพี่ๆทหารทีทำงานแบบเครื่องจักร

 

 

 

"หยุดงานไม่ได้...ประชาชนมาก่อน"

 

 

เท่าที่ผมมองไปรอบไซต์งาน มีกองทราย6-7กอง

 

แรงงานอาสาร่วมสองร้อยคนมารุมตอมตักกันเหมือนมดขนน้ำตาลกลับบ้าน

 

บวกกับพลังเครื่องจักรและรถสิบล้อนับสิบคัน ที่ปราศจากป้าย

 

"ด้วยความห่วงใย จาก ... "

 

ความรู้สึกมันวิเศษ พลังงานมันพลุ่งพล่านบอกไม่ถูกเลยฮะ

 

 

 

งานอาสา เป็นงานที่ไม่ได้เงิน 

 

แต่แปลกตรงที่ว่า มองไปทางไหน ก็เห็นแต่รอยยิ้่ม บ้างก็เสียงหัวเราะ

 

ส่งคืนความสุขแก่ตัวผู้ทำ และ ส่งต่อไปยังผู้ที่กำลังเดือดร้อนอีกมากมาย

 

พลังความเต็มใจ ที่เงินซื้อไม่ได้

 

 

แรงมนุษย์ของกลุ่มพวกผมหมดลงราวๆตี2

 

กระสอบใบสุดท้ายจาก3ร้อยกว่าใบ ถูกมัดปากถุงและโยนไปรวมกับถุงอื่น 

 

รอแจกจ่ายไปตามสถานที่ต่างๆ 

 

แม้ว่าจำนวนจะไม่ได้เยอะหนักหนา แต่ก็ได้ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง ได้ลงมือทำ

 

โครตสะใจในอารมณ์.

 

 

 

 

ระหว่างนั่งรถกลับมาบ้าน ก็ปลงตกเมื่อคิดได้ว่า 

 

ต้องกลับมาพบกับข่าวสารข้อมูลที่มีปริมาณมากพอกับน้ำ

 

แต่ใช้ได้จริงๆไม่เท่าไร

 

ต้องมาพบกับกลุ่มบุคคลการเมืองจากระบอบประชาธิปไตย

 

กลุ่มบุคคลที่กล่าวว่า ขออาสา ขอโอกาส.....

 

 

 

ผมว่าพวกคุณ ไม่เหมาะกับคำว่า อาสา

 

ตราบใดที่คุณได้รับเงินเดือน แต่ ไม่ได้ใช้โอกาสทีคุณขอมาช่วยประเทศไทย

 

 

อย่างเต็มใจ.

 

 

เจอกันเมื่อชาติต้องการ.

 

สวัสดี.