ถ้าอยู่ดีๆผมจะอยากรู้ว่า
เด็กที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาจะคิดถึงเพื่อนที่เคยอยู่ด้วยกันตั้งแต่เล็กไหม
แบบไม่มีเหตุผลก็คงจะดูแปลกๆ
ครับ.
ผมคิดถึงเพื่อน.
ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
มันคงดูอบอุ่น
แม้ว่ามันจะเป็นความอบอุ่น ที่ไม่ได้เกิดจากความสัมพันธ์ทางสายเลือด
แต่ก็คงทำให้เด็กๆ ยังพอมีแสงสว่าง รอยยิ้ม ความรู้สึกดีๆบ้าง
ในคนกลุ่มๆหนึ่ง ถูกเลี้ยงมาในแบบเดียวกัน ที่เดียวกัน
คงมีเพียง ประสบการณ์ วิถีการดำเนินชีวิต วัฒนธรรมที่คล้ายคลึงกัน
แต่เรื่องความคิด สิ่งที่รักที่ชอบ นิสัยส่วนบุคคล
แม้จะใช้แม่พิมพ์ที่ดีแค่ไหน ยากที่จะเหมือนกัน
เม็ดทรายที่อยู่บนหาดทรายขาวเดียวกัน
ยังไม่อาจที่หาเม็ดที่รูปร่างเหมือนกันทุกประการ...
มนุษย์ก็เช่นกัน
เมือถึงวันที่เด็กน้อยเติบใหญ่
เมื่อถนนใหญ่มาสิ้นสุดที่ทางแยกสู่ถนนเล็กๆหลายพันหมื่นสาย
เด็กทุกคนก็คงถึงวันที่ต้องแยกจากกัน
เพื่อจะเดินไปตามเส้นทางตัวเอง
เวลาผ่านไปแสนนาน
เมื่ออ่อนล้า เหน็ดเหนื่อย ท้อ
เด็กน้อยหันกลับไป..ไม่เจอใคร มีเพียงเขาคนเดียวที่อยู่บนเส้นทางนี้
เขาจะคิดถึงเพื่อนของเขาไหมนะ?
เพื่อนของเขาจะคิดถึงเขาบ้างหรือเปล่า?
ทุกคนจะยังจำความทรงจำที่บ้านหลังนั้นได้หรือไม่?
...
เวลาผมนึกถึงภาพบรรยากาศวันเก่าๆที่ได้อยู่กับเพื่อน
มันช่างหอมหวาน
"แม้ทุกวันจะไม่ใช่วันที่ดี
แต่เมื่อเวลาผ่านไป
มันจะเป็นความทรงจำชั้นดี."
เด็กที่เติบโตขึ้นในทุกวัน ก็คงจะรู้ได้ว่า
คงไกลแสนไกล ที่ทุกคนจะเดินกลับไปที่จุดเดิม
แต่เพียงถนนทุกเส้นทางยังคงไม่ได้ห่างกันไกล
มันก็ยังคงพอมีหวังที่ทุกคนจะได้กลับมาเจอกัน
กลับมารื้อความทรงจำ
กลับมาเจอกันด้วยแรงความคิดถึง
ผมคิดถึงเพื่อน.
INT'27 : ไม่รู้ว่าพวกมึงจะได้มาอ่านบล็อกนี้หรือเปล่า แต่กูยังคิดถึงภาพที่พวกเราได้ไปค่าย
ได้ทำค่าย ได้เหนื่อย ได้ผ่านอะไรๆมาด้วยกัน จนมาถึงวันนี้กูก็ไม่รู้ว่าพวกมึงยังคงคิดถึงอินกันหรือเปล่า แต่กูคิดถึงพวกมึงนะ
กูยังอยากเจอพวกมึงที่ห้องอิน น้องๆพี่ๆ ก็ยังอยากเจอพวกมึงอยู่เหมือนกัน.
PG. คิดถึงพวกมึงที่สุด ไม่เคยคิดว่าพวกเราจะห่างกันได้ขนาดนี้ กูยังคงรอวันที่พวกเราจะได้กลับมานั่งคุยกัน ได้เจอกัน
ไม่ต้องกลับมาอยู่ด้วยกัน แต่แค่อยากจะมีคนมารื้อความทรงจำดีๆด้วยกัน ให้ได้ยิ้มด้วยกันอีก.
Tags: ความทรงจำ, คิดถึง, เพื่อน19 Comments
หวนไปถึงอดีตตอนเด็ก
สุขทุกข์สั้น ๆ ในใจแต่ความทรงจำยาวนาน
#1 By ปิยะ99 on 2011-11-24 16:05