Whiteboard

เสริมสวยเสริมสุข

posted on 17 May 2012 19:03 by pjpmee  in Whiteboard  directory Diary, Idea
 
 
 
ผมเริ่มเข้าใจ
 
ถึง
 
เหตุผลที่ผู้หญิงส่วนใหญ่มีความสุขเวลาได้เข้าร้านเสริมสวย.
 
 
 
 
หลังจากปล่อยให้ผมเผ้ารุงรัง 
 
ไร้การรักษาดูแล 
 
ไม่มีการตัดแต่งเล็มไรให้สวยงาม
 
 
คุณแม่ของผมก็ทนไม่ไหว
 
ลากผมไปที่ร้านเสริมสวยเสริมหล่อ.
 
 
ระหว่างนั่งรอคิว
 
คิดทรงก็ไม่ออก หาทรงจากในหนังสือก็ไม่รู้จะเข้ากับตัวเองหรือเปล่า.
 
 
จนได้คิวไปสระผมก่อน...
 
 
 
คุณพระคุณเจ้า!
 
 
สบายชิบหายครับ.
 
 
 
คือก็เคยผ่านการสระผมของร้านตัดผมผู้ชายมาบ้าง
 
 
แต่สระร้านเสริมสวยของคุณผู้หญิงแล้ว
 
ผมเริ่มเข้าใจถึงความสุขที่แสนจะฟินของคุณผู้หญิง
 
 
จังหวะที่น้ำไหลจากฝักบัวลงมาสู่เส้นผม 
 
มีมือของพี่ผู้หญิงค่อยๆสางผม
 
แล้วตบน้ำให้กระทบกับผมแบบเป็นจังหวะจะโคน 
 
บีบแชมพูแล้วค่อยๆลูบไล้อย่างแผ่วเบา
 
บ้างก็มีจังหวะขยี้และเกาแบบดุๆ
 
 
จนพาลทำให้ผมคิดว่าถ้าแค่มีคนสระผมให้ยังสุดแสนจะรู้สึกดีขนาดนี้
 
แล้ว
 
ถ้ามีคนอาบน้ำ หรือ นวด ให้นั้น จะสุขีขนาดไหน
 
 
 
...แต่ผมชอบอาบน้ำเองมากกว่านะ (หึหึ)
 
 
 
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 
เคยมีรุ่นพี่คนหนึ่งเคยพูดกับผมไว้ว่า
 
 
"สุขของใคร ก็เป็นสาระของเขา"
 
 
 
ผมว่าแม่งโครตจริงเลยนะ
 
 
 
 
แต่ถ้าผมจะมีความสุข
 
ผมขอเลือกที่จะมีความสุขที่ดี
 
 
ความสุขที่ดี ก็ คือ ความสุขที่ไม่เบียดเบียนตัวเรา คนอื่น และอื่นๆที่ไม่ใช่คน.
 
 
 
และก็
 
การจะแนะนำความสุขในแบบของเรา ให้คนอื่นได้ลองทำตามดูบ้างนั้น
 
ก็ควรจะเป็นการแนะนำจริงๆ
 
 
ซึ่งส่วนใหญ่ที่เห็น ก็จะเป็น ชักจูง
 
เอ่ออ..สรุปว่า ไม่จำเป็นอย่าทำเลยครับ
 
 
 
 
เราไม่รู้หรอกครับว่าความสุขของคนอื่นนั้นคืออะไร
 
 
ผมว่าการได้ค้นพบความสุขด้วยตัวเอง หรือ การเลือกที่จะตามคนอื่นๆ ด้วยตัวเอง
 
ความสุขจะยิ่งทวีคูณ
 
 
 
ถ้าความสุขของคนอื่นเขาไม่ได้ลำบากเรา
 
อย่าไปกวนใจเขาเลยครับ.
 
 
สวัสดี.

โพราลอยด์

posted on 02 Apr 2012 14:31 by pjpmee  in Whiteboard  directory Diary, Idea
 
โลกหมุนรอบตัวเอง
 
ใช้เวลาเกือบๆยี่สิบสี่ชั่วโมง
 
 
อดีต
 
หมุนรอบตัวคุณ
 
ตลอดเวลา.
 
 
 
 
รูปโพราลอยด์
 
เป็นตัวอย่างที่ดี
 
ที่บอกว่าอดีตนั้นมาเร็วแค่ชั่วพริบตา
 
 
วินาทีก่อนนั้น
 
เรากับเพื่อนกำลังโพสท่าอย่างสนุกสนานหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานาน
 
ยิ้มอย่างเริงร่าด้วยความสุข
 
 
วินาทีต่อมา
 
เพียงแค่ปลายนิ้วชี้ทิ้งตัวโดยใช้แรงไม่กี่นิวตัน 
 
เสียงลั่นของกล้อง
 
มาพร้อมกับแสงแฟลช.ปกคลุมภาพแห่งความอบอุ่น
 
 
เป็นสัญญาณบอกว่า
 
รอยยิ้มและท่าทางเมื่อสักครู่
 
กลายเป็นอดีตไปแล้ว และแปรสภาพเป็นรูปภาพที่อบอวลไปด้วยความสุขของมิตรภาพ
 
 
 
โพราลอยด์มีสี มีรอยยิ้ม มีความอบอุ่น
 
แต่
 
ไม่มีการเคลื่อนไหว 
 
....แก้ไขอะไรไม่ได้
 
 
 
โลกปัจจุบันหมุนเร็ว
 
คนเดินเร็ว
 
พยายามจะเดินให้เร็วขึ้นไปสู่อนาคตใหม่ๆ
 
แต่หารู้ไม่ว่า
 
อดีตก็เดินตามมาติดๆ
 
 
 
ยิ่งเราวิ่งเร็วเท่าไหร่ อดีตก็วิ่งตามเร็วขึ้นเท่านั้น
 
 
สุดท้ายเมื่อเราอยากจะกลับไปแก้ไขบางสิ่ง
 
หันมองกลับไป
 
มันก็อยู่ห่างไกลเกินจะแก้เสียแล้ว
 
 
 
สวัสดี
 
 
 
 
วันนี้มาสั้นๆ ออกแนวเพ้อๆ ถ้าไม่รู้เรื่อง อ่านไม่เข้าใจก็อย่าถือสา
 

ระหว่างทางความสำเร็จ

posted on 11 Mar 2012 20:23 by pjpmee  in Whiteboard  directory Diary, Idea


 
ผมนั่งดูเหรียญทองที่ได้มาตอนแข่งกีฬาสี
 
มันแขวนนิ่งอยู่
 
ดูไม่มีเรื่องราว.
 
 
 
ตอนเด็กๆผมเป็นคนชอบเล่นกีฬา 
 
โดยเฉพาะฟุตบอล
 
ขอคุยหน่อยละกันว่าเป็นกัปตันทีมโรงเรียนด้วย.
 
 
 
พอมานึกย้อนถึงวันเก่าๆ
 
นั่งมองภาพถ่ายที่ได้ถือถ้วยรางวัล
 
มีภาพตัวเองอยู่บนสกู๊ปกีฬาที่เล็กมาก
 
เล็กกว่าโฆษณาดาวน์โหลดภาพสาวๆ และ ธีมโทรศัพท์..
 
 
เหมือนผมอยู่ในโลกของแฮร์รี่ พอตเตอร์ที่ภาพถ่ายเคลื่อนไหวได้
 
 
 
ผมยังจำได้ถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการซ้อม
 
แรงกดดันที่บวกความคาดหวังจากโค้ช
 
ชัยชนะที่หอมหวาน
 
และการพ่ายแพ้ที่เจ็บปวด
 
 
 
พูดไปจะว่าเหมือนการ์ตูนกีฬาทั่วไปก็ได้...แต่ความรู้สึกนั้นมีอยู่จริงในชีวิตผม
 
 
 
 
 
ทุกความรู้สึก
 
ควรค่า
 
แก่การจดจำ.
 
 
 
 
ใช่ว่าความพ่ายแพ้
 
ความเสียใจ
 
ควรจะถูกลบไปจากความทรงจำเสมอไป
 
 
เมื่อวันนั้นผมอาจจะรู้สึกเสียใจร้องไห้
 
แต่พอเวลาผ่านมา 
 
ผมยิ้ม..รู้สึกดีที่มีประสบการณ์ให้จดจำ
 
 
ถึงจะเป็นประสบการณ์จากการที่ผมแพ้.
 
 
 
 
มีเพื่อนผมคนหนึ่ง
 
เป็นคนที่เสพติดชัยชนะ
 
เขาพร้อมจะขว้างเหรียญเงิน หรือ เหรียญอื่นๆ
 
ที่ไม่ใช่เหรียญทอง
 
เขาต้องการเป็นแค่ที่ 1
 
ในบ้านเขามีตู้โชว์ที่เต็มไปด้วยเหรียญ ถ้วย โล่รางวัล 
 
มากเสียจนจำไม่ได้ว่าแข่งอะไรถึงได้มา..
 
 
 
 
ไม่มีค่าอะไร
 
เมื่อถึงปลายทาง
 
แต่จำไม่ได้แม้แต่จุดเริ่มต้น.
 
 
 
 
 
ผมว่ามันน่ากลัวนะ
 
ถ้าคนที่ประสบความสำเร็จหลายๆเรื่อง..บ่อยมากจนรู้สึกเฉยๆ
 
 
สู้เราตั้งเป้าหมายน้อยอย่าง
 
มุ่งมั่นระหว่างเดินทาง
 
อินกับความรู้สึกล้มเหลว
 
 และสะใจทุกครั้งที่สำเร็จจะดีกว่า
 
 
 
อย่างน้อยเวลาใครถามถึงระหว่างทางความสำเร็จ
 
จะได้ไม่เขิน.
 
 
สวัสดี.